Van het verkeer moet je het maar hebben

Haaientanden, rotondes en zebrapaden, wat een verschrikking. Mijn hersenen slaan meteen op tilt. Zoveel handelingen tegelijkertijd, om je heen kijken, contact maken - je wilt natuurlijk niet van je sokken gereden worden-, snel oversteken en de laatste drie stappen een of ander vreemd huppeltje maken. Waarom doe ik dat, vraag ik mezelf af. Wachten moeten ze toch al, dus die ene milliseconde maakt echt niet uit.

Vandaag is weer zo’n dag, ik loop rustig naar de rotonde, kijk voordat ik mijn eerste stap zet even omhoog op zoek naar contact. En ja hoor, blik wordt ontweken en ik word straal voorbijgereden. Die had haast. 

Ik loop een stukje verder, kom zebrapaden en haaientanden tegen, kijk een nieuwe kans. In de verte hoor ik een iets te hardrijdende auto, stiekem hoop ik dat die op tijd gaat afremmen. Natuurlijk niet!

 

Wat zegt dat tegeltje ook alweer? Hoop is uitgestelde teleurstelling.  

Me, Myself & Irene

 Het is vrijdagmiddag, vijf over twaalf. Die heerlijke prikkelarme vrijdagochtend waar het allemaal om mij draait, en ik mezelf even weer hoor denken, zit er weer op. Het is tijd.

 

Tijdens mijn zes minuten durende fietstocht ben ik bijzonder dankbaar dat mijn bakfiets elektrisch is aangedreven. Zonder enige moeite steek ik fluitend het bruggetje over, en bedenk me opeens wat een verschrikking het zou zijn als ik deze ondersteuning niet had gehad. In mijn hoofd zie ik het al helemaal voor me hoe ik met bak en al in slow motion weer achteruit zou rollen, en een mega opstopping van jewelste zou veroorzaken. Gelukkig kan ik feilloos doorfietsen en lukt het mij om heelhuids op het schoolplein aan te komen.

 

Ik parkeer mijn fiets, zoek een goed plekje op. Wacht daarna, net zoals de andere ouders geduldig op het schoolplein om mijn kleine kleuter van school te halen. Nieuwsgierig naar de verhalen die hij straks met me gaat delen, wachtende op die schittering in zijn ogen en die grote glimlach als onze blikken elkaar kruisen, en hij doorheeft dat ik daar weer sta.

 

Ik ben vier minuten te vroeg, en sluit mijn ogen om nog even van de rust te genieten. Stiekem probeer ik alle geluiden om me heen weg te filteren zodat het nog een paar minuutjes gewoon me, myself & Irene kan zijn. 

De deur gaat open, de juf stapt naar buiten en de kleuters volgen twee aan twee. Ik zie mijn kleine HK naar buiten komen en ik vang zijn olijke blik. Hij rent op me af, een gezicht vol camouflage strepen en vertelt trots dat er vandaag een papa op school was gekomen die militair is. Samen lopen we terug naar de bakfiets en fietsen dan naar huis. Het belooft een mooie dag worden.