Wie had dat nou gedacht, oude kledingstukken van je kinderen weggeven die je kids AL LANG niet meer aan kunnen. - Het voordeel van een grote zolder hebben is dat je alles gewoon kan stouwen zonder dat het iemand ook maar tot last is, tenzij je natuurlijk zelf opeens weer boven rondloopt en uit frustratie alles wil opruimen en je je gek vreet aan die troep -
Iets weggeven, voelt bijna als een deel van je leven afsluiten waar je voor je gevoel helemaal nog niet klaar voor bent. Mijn kinderen zijn nog steeds mijn kinderen, ze zijn nog steeds heel klein, ze hebben me nog steeds nodig. Maar tegelijkertijd zijn het grote jongens, ze gaan naar school. Ze kunnen alles al zelf. Er komt zelfs een moment dat ze tegen je zeggen, mama alleen een knuffel graag of alleen een box, want ik ben een grote jongen. Heftig zeg, het komt nu al binnen als ik daaraan denk.
Maar tegelijkertijd wil ik ook heel graag dat ze alles kunnen, want dan houd ik weer meer tijd over om dingen voor mezelf te doen. Of even toch mijn oogjes even dicht doen als zij gewoon zelf aan het spelen zijn.
Ik werd erop betrapt dat ik nog gauw een foto maakte van de box, die box met al die oude Newborn kleren. Net voordat ik het overhandigde aan mijn vrienden. Die ik het by the way 10000% toevertrouw dat het een goede bestemming gaat krijgen en er goed voor gezorgd gaat worden.
Was het te vroeg dat ik alles meegaf? Willen mijn kinderen later niet hun allereerste kleertjes graag hebben? De broekjes die super grappig waren enzo? Vlak voordat ik de doos weggaf, heb ik nog even snel gewroet in het geheel, en toch wat spulletjes eruit gehaald omdat ik wist dat dat de eerste kleertjes waren die ze beide hadden gedragen. Maar ergens moet je het toch loslaten. Al is het alleen maar omdat je man anders gaat zeggen dat het wel heel veel ruimte inneemt.
Wat zou er trouwens door me heen gaan als ik straks de Bugaboo ga verkopen..?
Het was de eerste trigger die ik die avond kreeg, waardoor ik nu om 23:45 nog even snel een verhaal tik omdat er veel te veel nu door mijn hoofd gaat.
Side note, ik ben bang, dat ik me heel goed weet in te leven hoe Matthew Perry zich heel vaak voelde en waarom hij vaak zo teruggreep aan bepaalde zaken. Want nu ervaar ik dat eigenlijk ook.
Mijn gevoel van creativiteit, de kick van het gewoon zo wel kunnen doen en daar verder ook maling aan hebben, is echt te gek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten