Haaientanden, rotondes en zebrapaden, wat een verschrikking. Mijn hersenen slaan meteen op tilt. Zoveel handelingen tegelijkertijd, om je heen kijken, contact maken - je wilt natuurlijk niet van je sokken gereden worden-, snel oversteken en de laatste drie stappen een of ander vreemd huppeltje maken. Waarom doe ik dat, vraag ik mezelf af. Wachten moeten ze toch al, dus die ene milliseconde maakt echt niet uit.
Vandaag is weer zo’n dag, ik loop rustig naar de rotonde, kijk voordat ik mijn eerste stap zet even omhoog op zoek naar contact. En ja hoor, blik wordt ontweken en ik word straal voorbijgereden. Die had haast.
Ik loop een stukje verder, kom zebrapaden en haaientanden tegen, kijk een nieuwe kans. In de verte hoor ik een iets te hardrijdende auto, stiekem hoop ik dat die op tijd gaat afremmen. Natuurlijk niet!
Wat zegt dat tegeltje ook alweer? Hoop is uitgestelde teleurstelling.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten