As I walking through the streets with my Nikes on

 

Het ruikt naar natte hond, en het is mega druk. Veel mensen op een kluitje doet de winkel niet veel goed. Ik begrijp niks van de mensen om me heen. Het is in iedergeval niet Nederlands. Totdat iemand er ineens bovenuit springt en met een Belgisch accent zegt: “Het is zo druk, maar het is hier te leuk, ik moet hier om me heen kijken”. Ik ben het nooit meer oneens geweest.

 

Ik waan me in een ruimte waar foei lelijke outfits schreeuwend tegen mij lijken te zeggen:  koop mij, koop mij. Kijk hoe prachtig ik in de schijnwerpers sta, medemogelijk gemaakt door de kleine spotjes die overal perfect geplaatst zijn. 

Op de achtergrond Rubby Perez met het lied Buscando Tus Besos, dit weet ik omdat ik midden in de zaak mijn Shazam even heb aangezet. De stukken lijken inderdaad te impliceren dat ze op zoek zijn naar jouw kussen.

 

Mijn ogen zoeken de prijskaartjes op, ik ben wel heel benieuwd wat dit dan allemaal mag kosten. En verbaas me uiteindelijk om de hoge prijzen voor iets wat al een keer gedragen of (mis)dragen is.

 

Ik denk meteen aan de film Love and Music, wat ik laatst opeens op tv zag. Een uitgerangeerde muzikant die teert op die ene hit die hij eind jaren 80 heeft kunnen scoren. De periode waarin neon hoofdbanden, en strakke leggings en een bijbehorend matje de tijdsgeest domineren. 

Wat is het heerlijk om door de stad te dolen, en alles maar binnen te laten komen. 

 

 

 

Van Gogh x Pokemon

Gotta catch them all, iedereen die tv heeft gekeken tussen 1990 en 2000 weet maar al te goed waar dit vandaan komt.  De marketingafdeling van het Van Gogh museum kan zich echt wel flink op de schouders kloppen; en meteen om die extra salarisverhoging vragen. Want man, wat een drukte van jewelste is het inmiddels daar op het Museumplein.

 

Mid-september werd er een vrij ongebruikelijke samenwerking aangekondigd tussen Neerlands beroemdste roodbaardige schilder en de kleurrijke Pocket Monsters (Ja, PokeMon is daar een acroniem voor). Lekker boeiend, denk je dan misschien. Dat is dan waarschijnlijk ook de reden waarom jij volledig achter het net vist. Dat mensen daar anders over denken is wel te zien aan de kaartverkoop van het museum, die is namelijk tot november dit jaar volledig uitverkocht. 

De fanboys en fangirls zijn er al helemaal klaar, alle toegangskaarten voor de eerste paar weken zijn natuurlijk al in hun bezit. En er heeft zeker iets prachtigs en rampzaligs tegelijkertijd plaatsgevonden. TikTok en godmagweten welke socialmedia kanalen er nog meer zijn, staat er vol van. 

 

Vechtende volwassenen die zich een weg proberen te wanen om die Limited Editions knuffels en canvassen op de kop te tikken. Om het daarna tegen schofterige woekerprijzen weer op Marktplaats en Ebay te gooien. Als je aan het einde van de rit de speurtocht succesvol hebt afgerond, dan mag jij je de trotse eigenaar noemen van een heus Pokemon kaartje met Pikachu en een Van Gogh hoedje. Drie keer raden waar je deze voor honderden euro’s ook kan kopen?

 

Applausje aan wederom de marketingafdeling. Schaarste creëren zodat iedereen koste wat het kost deze Pokkemon rommel wil hebben. Of eigenlijk, graag wil hebben maar het niet kan bemachtigen, want er was natuurlijk veel te weinig ingekocht. 

 

Wat zou het doel geweest zijn om mensen in het Van Gogh te krijgen? Ik vermoed de schilderijen van Van Gogh te zien. Ergens verwacht je dat die Pokemons overal verspreid door het museum zouden zijn. Maar nee, er was één – overigens wel een prachtige moet ik zeggen- wand gemaakt, waar je de Pokemons in vol ornaat kan aanschouwen. De rij die het daarna met zich meebracht, niet te geloven. Zegt die bewaker daarna doodleuk, er is geen rij hoor. En wederom chaos.

 

Hoe doe ik het?

Ik val eigenlijk meteen door de mand, ik lees veel te weinig columns en had dus zeker moeite met deze opdracht. Allereerst moet ik op zoek naar de columnisten die me aanspreken. Maar hoe doe je dat als je niet weet waar je moet beginnen? Als een gek heb ik me er maar op los gegoogled. 

Maar is het nou werkelijk zo moeilijk columnisten te vinden? Ik ben wel echt een content junkie, maar niet per se de traditionele op papier gelezen content junk. Ik houd van podcast en kan mezelf helemaal verdrinken in de verschillende podcast die er zijn. En zo kwam ik terecht bij de twee columnisten waar ik elke donderdag een vaste wandeldate mee heb. 

De dames van de podcast “Dit komt nooit meer goed” zijn fantastische columnisten. De wijze waarop zij hun avonturen met het publiek delen zijn hilarisch, alsof je letterlijk in hun lichaam treed. Hoe zij zich on-air profileren, zo herken ik hun stijl meteen terug in de columns die ze schrijven. 

 

Malou; gevat en scherp als ze is, meteen ook terug te zien in haar titel gebruik. Roos daartegen, de schrijfster die vaak iets meer woorden wijdt aan hetgeen ze wil zeggen. Heeft daarom veel langere titels, wat bijna de elevator pitch van de column is. 

In beide gevallen zijn het intrigerende columns, die meteen mijn aandacht grijpen. Ze nemen geen blad voor de mond en lijken heel eerlijk een kijkje in hun leven te geven. Waardoor ik weer uitermate benieuwd ben hoe zij zich uit die soms ietwat bizarre situaties redden. De mate van zelfspot, en afgrijzen naar alles om hun heen maken de columns hilarisch. Dit zorgt er voor dat ik na het lezen van de columns, vaak echt herken waar ze tegen aan lopen. Zouden zij mij stiekem achtervolgen, of gewoon mijn ghostwriters zijn. 

 

Friends from distance? Or… stalkers from distance?

Ajax de Trojaanse held

Menig Ajax fan heeft de afgelopen paar weken flinke klappen moeten incasseren. Er lijkt maar geen einde te komen aan de slechtnieuws saga van de club. 

 

Allereerst geen enkele wedstrijd fatsoenlijk kunnen winnen, voorsprongen weggeven alsof het warme broodjes zijn en tot overmaat van ramp de geschiedenisboeken in gaan voor de meest volledig ontspoorde klassieker ooit. Wanneer keert het tij? 

Maurice Steijn zit al weken met het handen in het haar, en trekt uit frustratie nog eens wat extra grijze haren uit zijn kop. 

 

Maar, een kop is halfvol. Donderdag was het dan zover, 600 Ajacieden waren met hun cluppie afgereisd om de Europa League wedstrijd in Athene te aanschouwen. Met ongetwijfeld veel schietgebedjes, hopende dat de club hier als winnaar uit de strijd gaat komen. Maar het kan echt wel erger, strijden in de meest letterlijke en figuurlijke zin komt hier volledig tot zijn recht.

Een hinderlaag met vliegende fakkels of afgaande bommen als je naar het stadion afreist? Of een ‘gratis laserbehandeling’ voor elke speler die op het veld een penalty probeert te nemen? Dit maakt vast wel de rampen-bingo nu helemaal compleet.

 

Het zou toch niet zijn dat onze Ajax, hetzelfde lot zal ondergaan als de Trojaanse held waar deze club naar is vernoemd? Woedend en jaloers dat hij was, wraak willen nemen op de Griekse leiders maar uiteindelijk tegen godin Athena aangelopen, wat hem dan krankzinnig maakt. Oef, hoe eindigde deze held uiteindelijk? Die liet zich uit schaamte in zijn eigen zwaard vallen.

 

Hopelijk komt het goed met Ajax.

geschreven voor mijn opdracht Columns & Blog schrijven, waarbij ik moest doen alsof ik voor de VI schreef.