Het einde van het schooljaar is weer in zicht, hoera! Zes weken lang je kind fulltime vermaken omdat de meesters en juffen aan het genieten zijn van hun welverdiende vakantie. En dat terwijl je zelf eigenlijk ook nog gewoon een fulltimebaan hebt.
Maar wacht eens even, er bestaat toch ook zoiets als een vakantie BSO? Die leuke begeleiders, die je kind vanaf de vroege ochtenduren tot het einde van de werkdag helemaal uitputten. Zodat jij, wanneer je ze ophaalt geen kind meer aan ze hebt? Even wat eten naar binnen, snel onder de douche en dan direct door naar bed. Eat, play, sleep and repeat.
Maar alleen als je natuurlijk plek hebt kunnen krijgen voor je boefjes. Want die BSO’s, die zitten barstensvol, nog even en je moet je kinderen al inschrijven als je ook maar enige intentie hebt om ze te nemen.
Nu ben ik vast niet de enige ouder die hiertegen aan loopt, dus ging ik het social media op om te kijken of iemand tegen hetzelfde aanliep en daarbij gepast advies kreeg.
Wat me opviel is dat in veel gevallen het opeens uitmondt op een discussie over wel of geen werkende moeder zijn (let op, zag nergens vader!). Terwijl dat niet eens het uitgangspunt van de vraag is geweest. Probeerden we nou niet met zijn allen te vechten voor gelijkheid en emancipatie? Waarom moeten we dan zo nodig een mening over elkaars leven hebben?
Ik zie het juist als iets positiefs, dat mijn jongens op jonge leeftijd al meekrijgen dat papa’s én mama’s allebei kunnen werken, maar tegelijkertijd ook net zoveel verantwoordelijkheden moeten nemen richting het huishouden en het gezin.
En als je je kind hoort zeggen: “Wanneer mag ik nou weer naar de BSO?” Dan weet je dat het helemaal snor zit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten