Het is weer zover hoor. Bunny was zoals gewoonlijk naar school gegaan. Na schooltijd zou ik met de juf gaan zitten om te kijken hoe we hem dit schooljaar weer extra konden helpen om het ietsjes makkelijker te maken voor hem. Woody en de kleine zaten in de bakfiets, ik fietste op mijn eigen fiets op mijn eigen tempo richting school, bewust wat vroeger erheen gegaan om vooral niet te hoeven haasten.
Dan gaat ineens mijn telefoon. Ik word gebeld door een 030-nummer, het zal toch niet de school zijn? En ja hoor, een juf geeft door dat Bunny zojuist is gevallen en zijn oor heeft bezeerd. Hij zit nu in het kamertje bij te komen en wordt daar getroost. Of ik hem nu al kan ophalen. “Natuurlijk” zeg ik snel, want ik was toch al onderweg naar school.
In de tussentijd bel ik Woody, die neemt niet op. Ik schakel snel door naar de huisarts en plan meteen een afspraak in.
Eenmaal op school aangekomen, zie ik een klein droevig jongetje op de stoel zitten, met een grote keukenrol op zijn oor, wat onder het bloed zit. Snel vraag ik aan de juf hoe het met hem gaat, en wat we nou verder moeten doen. Heel eerlijk, veel is me niet meer bijgebleven, behalve dat ze zei dat het wel handig is om naar de huisarts te gaan en het even te laten bekijken. Want het zou een scheur kunnen zijn. In volledige survival mode neem ik Bunny mee naar buiten en loop ik Woody tegemoet. Snel bespreken we wat we gaan doen, en proberen we te achterhalen wat er is gebeurt zonder hem teveel van slag te maken.
That’s all for now.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten