Het fijne aan schrijven is dat je jezelf goed een spiegel kan voorleggen, wat uiteraard niet altijd de mooiste aanblik is als je het mij vraagt. Maar goed, snelle conclusie?
Wat een crazy lady ben ik dan eigenlijk ook toch. Er lijkt een verband te zijn met het weer, mijn hormoonspiegel, de drukte op mijn werk en de series die ik kijk.
Of kies ik dan toch de series uit op basis van hoe ik me voel?
Een tijdje terug heb ik de Koreaanse serie King's Affection afgekeken en pff, wat heeft dit toch een diepe indruk op mij achtergelaten. Het feit dat zij al die jaren iemand moest zijn, die ze niet was. Zichzelf moest maskeren om ervoor te zorgen dat haar leven haar veilig bleef, en ze daardoor stiekem weer zichzelf verloor.
K-drama is uiteraard geen k-drama, als ze natuurlijk niet haar jeugdliefde weer ontmoet die haar nog kende voordat ze de "machtigste" persoon in het koninkrijk werd. - even snelle background drop; een koninklijke tweeling (jongen en meisje) worden in het oude Koreaanse koninkrijk geboren, wat een zeer slecht voorteken is. Twee troon erfgenames zijn absoluut uit den boze. Dus? Het meisje moet gedood worden zodat het jongetje zijn troon kan bestijgen.
De serie is natuurlijk van korte duur als dit gebeurt. Het meisje wordt voor het publiek vermoord, en uiteindelijk in het geheim weggestopt om heel ver weg te blijven er van uitgaande dat ze nooit meer terugkomt.
Jaren later komt het meisje dan toch terug en werkt off all places in het hof! De twee ontmoeten elkaar en het lot neemt de overhand. De kroonprins ziet zijn kans schoon om het burgerleven te ervaren en vraagt haar zijn plek in te nemen. Totdat onheil toeslaat, en de prins in zijn burgerrol vermoord wordt. Drie keer raden wie zijn rol dan moet overnemen? Precies... -
Fast-forward... de dualiteit de interne strijd die deze koning elke dag meemaakt komt goed aan bod. Maar toch breekt voorzichtig de muur af, en zie je de kille koning veranderen waarbij je deelgenoot wordt van een episch liefdesverhaal. Waarbij de vriendschappen ook geen nietszeggende bijrol overhouden. Hoe houdt je onvoorwaardelijk van elkaar en sta je altijd voor elkaar klaar? Is het gek als ik zeg dat ik dit gewoon gewoon zo hoort in het leven, en ik altijd op deze manier mijn relaties in ben gegaan?
De manier hoe ze deze emoties laten terug komen in de serie, wat eerst begint als een langzaam rijdend dieseltreintje die dan ineens de snelheid evenaart van de ICE en je volledig in het verhaal wordt meegezogen. De blikken van de hoofdrolspelers, de 100 miljoen slowmo shots en de OST (original sound track) op repeat hebben er zeker voor gezorgd dat dit mijn spirit serie is geworden. Zelfs mijn Spotify Wrapped Playlist laat zien dat dit heel duidelijk is geweest, want die OST heb ik inmiddels helemaal kapot gedraaid.
Soms heb je comfort media gewoon nodig, die je
even doen vergeten dat je eigen Hyun’s en Consort Kim’s je soms verlaten als het moeilijk wordt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten