Zo stond ik afgelopen woensdag op een bedrijfsborrel fijn te kletsen met een van mijn collega’s. Na een tijdje over werk gesproken te hebben, begon het gesprek langzaam maar zeker te veranderen naar de echte deugden in ons leven. Vol vreugde begon ik te praten over mijn twee jongens die inmiddels de basisschool aan het trotseren zijn. Inclusief alle bijbehorende drama’s die dat met zich meebrengt.
De vraag die ik bijna altijd krijg als ik me in zo’n gesprek waan, is of ik toch geen derde kindje meer overweeg? Volleerd als ik inmiddels ben, weet ik daar altijd op dezelfde manier op te reageren. Ik heb toch echt maar twee handen, en ik zit er ook niet op te wachten om mijn auto te vervangen zodat er meer plek is voor een extra huisgenoot. Tel daarbij op de emotionele zorgen die erbij komen kijken. Nee druk zat om die twee te laten opgroeien tot fatsoenlijke jonge mannen.
Na mijn epistel valt het me altijd op dat iedereen daar volmondig ja op knikt. En zo heb ik dat onderwerp altijd weer netjes gepareerd. Dit keer verschuift het gesprek langzaam naar zijn kinderen. Vol trots vertelt hij mij hoe zijn drie kinderen inmiddels het schoolleven al vaarwel hebben gezegd. En net zoals wij inmiddels belastingbetalers zijn.
In geuren en kleuren vertelt hij wat zijn drie (jazeker, hij heeft er drie) kinderen allemaal uitspoken. Tot hij opeens stilvalt; de jeugd van tegenwoordig heeft echt wel een andere kijk op het werken dan wij. Ze reizen er maar op los, eten zich tonnetje rond en geven alles al uit voordat het daadwerkelijk op hun bankrekening staat. Zolang ze maar gelukkig zijn, zegt hij er meteen bij.
Is dit dan de avocadogeneratie, denk ik dan? De generatie van millenials, die een vrij exclusieve levensstijl ambieert. Zich buiten verschanst aan al die hippe bottomless brunches waar uiteraard de sandwiches met avocado’s je om je oren vliegen met daarbij die lekkere havermelk macchiato en een mimosa of vijf erbij. Omdat ze zelf de conclusie hebben getrokken nooit een hypotheek rond te kunnen krijgen met die gestoorde huizenprijzen, inclusief de steeds maar oplopende rente?
Hoe had jij dat dan liever gezien, vraag ik dan? Keihard knallen, een slag in de rondte te werken om dan de corporate ladder te beklimmen. De hele wereld overvliegen om daar iemands handje te schudden, en ergens anders weer een keiharde onderhandeling te hebben? Een zwaar overspannen kind daarna te hebben die koste wat het kost alles nog steeds wil blijven hooghouden, met als gevolg dat je je kind daarna nooit meer ziet. En dus mega succesvol in zijn of haar werk is en tevens jouw dromen heeft kunnen vervullen.
Laat maar, dit is nu misschien wel beter zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten