In een prachtige werfkelder in hartje Utrecht, hebben we zes maanden lang van een ieders gezelschap mogen genieten. En de beginselen van het schrijfvak kunnen meekrijgen. Tevens hebben we daar een kijkje in het brein (en de ziel) van de medecursisten in meegekregen.
Het veld ingaan na de cursus is iets dat me het meeste bijstaat, de stad in gaan om haar te ruiken, voelen en ervaren is iets wat ik hiervoor nooit zou hebben gedaan.
Deze cursus heeft me zo uit mijn comfort zone getrokken, en mijn leven in tegenstrijdigheid nog maar eens weer benadrukt. Net in een periode dat ik daar zo naar op zoek was, en ergens dus ook de verloren liefde in dingen weer heb kunnen vinden.
Zoveel dat ik er stiekem wel echt van genoot om me aangenaam als onaangenaam te voelen. Zou het toeval zijn dat ik juist in deze periode meer over mezelf ben te weten gekomen, of had het zo moeten zijn dat al deze gebeurtenissen zich zo gewoon kruisten. Of is dat synchroniciteit.
Bewust koos ik ervoor om daarna alles even op pauze te zetten, wel te blijven schrijven om te kijken wat dat met mijn creativiteit zou doen. Als daarna alles wat je hebt gelezen en gehoord, constant de revue passeert tijdens het schrijfproces. Dan weet je dat je er goed aan hebt gedaan om eraan mee te doen. Wel is het klassikale, de vele deadlines en de korte duur van de cursus an sich misschien iets wat ik voor de volgende keer toch moet vermijden.
Alles zit in een portaal, die je zelf met een nogal unieke login moest bereiken was voor mij wel de allereerste uitdaging. Het vergt veel zelfdiscipline en toewijding om erop te kijken. En een trucje zien te vinden om deze login en paswoord te blijven gebruiken. Probeer dat maar van een brein te vragen waar alles al behoorlijk gauw vol zit en overprikkeld raakt.
De cursus heeft me een duwtje in de rug gegeven, door eindelijk van start te gaan met mijn eigen blog. Het online te publiceren en dit met andere kenbaar te maken. Er bewust van zijn dat alles wat ik vroeger alleen maar met mijn denkbeeldige USB in mijn hersenen wilde pluggen en het daarna met de upload uit mijn systeem wilde krijgen nu ook perfect op een blog kan plaatsen, en er volledig maling aan hebben wat andere daar dan van vinden. Omdat dit deel is van de dichterlijke vrijheid.
Ergens ben ik blij dat de cursus nu eindigt, en ik zelf weer kan bepalen wanneer ik wat ga doen en op welke manier. Maar wederom bekruipt het gevoel dan dat dit het dan is. Zal ik daarna nog mijn figuurlijke pen oppakken en de perikelen van mijn failytale online gooien?
En leven we nog lang en gelukkig? We gaan het zien…=]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten