Bye Bye Bye

 Wie had dat nou gedacht, oude kledingstukken van je kinderen weggeven die je kids AL LANG niet meer aan kunnen. - Het voordeel van een grote zolder hebben is dat je alles gewoon kan stouwen zonder dat het iemand ook maar tot last is, tenzij je natuurlijk zelf opeens weer boven rondloopt en uit frustratie alles wil opruimen en je je gek vreet aan die troep -

Iets weggeven, voelt bijna als een deel van je leven afsluiten waar je voor je gevoel helemaal nog niet klaar voor bent. Mijn kinderen zijn nog steeds mijn kinderen, ze zijn nog steeds heel klein, ze hebben me nog steeds nodig. Maar tegelijkertijd zijn het grote jongens, ze gaan naar school. Ze kunnen alles al zelf. Er komt zelfs een moment dat ze tegen je zeggen, mama alleen een knuffel graag of alleen een box, want ik ben een grote jongen. Heftig zeg, het komt nu al binnen als ik daaraan denk. 

Maar tegelijkertijd wil ik ook heel graag dat ze alles kunnen, want dan houd ik weer meer tijd over om dingen voor mezelf te doen. Of even toch mijn oogjes even dicht doen als zij gewoon zelf aan het spelen zijn.

Ik werd erop betrapt dat ik nog gauw een foto maakte van de box, die box met al die oude Newborn kleren. Net voordat ik het overhandigde aan mijn vrienden. Die ik het by the way 10000% toevertrouw dat het een goede bestemming gaat krijgen en er goed voor gezorgd gaat worden.

Was het te vroeg dat ik alles meegaf? Willen mijn kinderen later niet hun allereerste kleertjes graag hebben? De broekjes die super grappig waren enzo? Vlak voordat ik de doos weggaf, heb ik nog even snel gewroet in het geheel, en toch wat spulletjes eruit gehaald omdat ik wist dat dat de eerste kleertjes waren die ze beide hadden gedragen. Maar ergens moet je het toch loslaten. Al is het alleen maar omdat je man anders gaat zeggen dat het wel heel veel ruimte inneemt.

 Wat zou er trouwens door me heen gaan als ik straks de Bugaboo ga verkopen..?

Het was de eerste trigger die ik die avond kreeg, waardoor ik nu om 23:45 nog even snel een verhaal tik omdat er veel te veel nu door mijn hoofd gaat.

Side note, ik ben bang, dat ik me heel goed weet in te leven hoe Matthew Perry zich heel vaak voelde en waarom hij vaak zo teruggreep aan bepaalde zaken. Want nu ervaar ik dat eigenlijk ook. 

Mijn gevoel van creativiteit, de kick van het gewoon zo wel kunnen doen en daar verder ook maling aan hebben, is echt te gek. 

Comfort Media

Het fijne aan schrijven is dat je jezelf goed een spiegel kan voorleggen, wat uiteraard niet altijd de mooiste aanblik is als je het mij vraagt. Maar goed, snelle conclusie? 

Wat een crazy lady ben ik dan eigenlijk ook toch. Er lijkt een verband te zijn met het weer, mijn hormoonspiegel, de drukte op mijn werk en de series die ik kijk. 

Of kies ik dan toch de series uit op basis van hoe ik me voel? 

Een tijdje terug heb ik de Koreaanse serie King's Affection afgekeken en pff, wat heeft dit toch een diepe indruk op mij achtergelaten. Het feit dat zij al die jaren iemand moest zijn, die ze niet was. Zichzelf moest maskeren om ervoor te zorgen dat haar leven haar veilig bleef, en ze daardoor stiekem weer zichzelf verloor. 

 

K-drama is uiteraard geen k-drama, als ze natuurlijk niet haar jeugdliefde weer ontmoet die haar nog kende voordat ze de "machtigste" persoon in het koninkrijk werd. - even snelle background drop; een koninklijke tweeling (jongen en meisje) worden in het oude Koreaanse koninkrijk geboren, wat een zeer slecht voorteken is. Twee troon erfgenames zijn absoluut uit den boze. Dus? Het meisje moet gedood worden zodat het jongetje zijn troon kan bestijgen. 

De serie is natuurlijk van korte duur als dit gebeurt. Het meisje wordt voor het publiek vermoord, en uiteindelijk in het geheim weggestopt om heel ver weg te blijven er van uitgaande dat ze nooit meer terugkomt. 

Jaren later komt het meisje dan toch terug en werkt off all places in het hof! De twee ontmoeten elkaar en het lot neemt de overhand. De kroonprins ziet zijn kans schoon om het burgerleven te ervaren en vraagt haar zijn plek in te nemen. Totdat onheil toeslaat, en de prins in zijn burgerrol vermoord wordt. Drie keer raden wie zijn rol dan moet overnemen? Precies... - 

Fast-forward... de dualiteit de interne strijd die deze koning elke dag meemaakt komt goed aan bod. Maar toch breekt voorzichtig de muur af, en zie je de kille koning veranderen waarbij je deelgenoot wordt van een episch liefdesverhaal. Waarbij de vriendschappen ook geen nietszeggende bijrol overhouden. Hoe houdt je onvoorwaardelijk van elkaar en sta je altijd voor elkaar klaar? Is het gek als ik zeg dat ik dit gewoon gewoon zo hoort in het leven, en ik altijd op deze manier mijn relaties in ben gegaan?

De manier hoe ze deze emoties laten terug komen in de serie, wat eerst begint als een langzaam rijdend dieseltreintje die dan ineens de snelheid evenaart van de ICE en je volledig in het verhaal wordt meegezogen. De blikken van de hoofdrolspelers, de 100 miljoen slowmo shots en de OST (original sound track) op repeat hebben er zeker voor gezorgd dat dit mijn spirit serie is geworden. Zelfs mijn Spotify Wrapped Playlist laat zien dat dit heel duidelijk is geweest, want die OST heb ik inmiddels helemaal kapot gedraaid.

 

Soms heb je comfort media gewoon nodig, die je
even doen vergeten dat je eigen Hyun’s en Consort Kim’s je soms verlaten als het moeilijk wordt. 

 

 

De avocadogeneratie

Zo stond ik afgelopen woensdag op een bedrijfsborrel fijn te kletsen met een van mijn collega’s. Na een tijdje over werk gesproken te hebben, begon het gesprek langzaam maar zeker te veranderen naar de echte deugden in ons leven. Vol vreugde begon ik te praten over mijn twee jongens die inmiddels de basisschool aan het trotseren zijn. Inclusief alle bijbehorende drama’s die dat met zich meebrengt. 

De vraag die ik bijna altijd krijg als ik me in zo’n gesprek waan, is of ik toch geen derde kindje meer overweeg? Volleerd als ik inmiddels ben, weet ik daar altijd op dezelfde manier op te reageren. Ik heb toch echt maar twee handen, en ik zit er ook niet op te wachten om mijn auto te vervangen zodat er meer plek is voor een extra huisgenoot. Tel daarbij op de emotionele zorgen die erbij komen kijken. Nee druk zat om die twee te laten opgroeien tot fatsoenlijke jonge mannen. 

 

Na mijn epistel valt het me altijd op dat iedereen daar volmondig ja op knikt. En zo heb ik dat onderwerp altijd weer netjes gepareerd. Dit keer verschuift het gesprek langzaam naar zijn kinderen. Vol trots vertelt hij mij hoe zijn drie kinderen inmiddels het schoolleven al vaarwel hebben gezegd. En net zoals wij inmiddels belastingbetalers zijn.

 

In geuren en kleuren vertelt hij wat zijn drie (jazeker, hij heeft er drie) kinderen allemaal uitspoken. Tot hij opeens stilvalt; de jeugd van tegenwoordig heeft echt wel een andere kijk op het werken dan wij. Ze reizen er maar op los, eten zich tonnetje rond en geven alles al uit voordat het daadwerkelijk op hun bankrekening staat. Zolang ze maar gelukkig zijn, zegt hij er meteen bij. 

Is dit dan de avocadogeneratie, denk ik dan? De generatie van millenials, die een vrij exclusieve levensstijl ambieert. Zich buiten verschanst aan al die hippe bottomless brunches waar uiteraard de sandwiches met avocado’s je om je oren vliegen met daarbij die lekkere havermelk macchiato en een mimosa of vijf erbij. Omdat ze zelf de conclusie hebben getrokken nooit een hypotheek rond te kunnen krijgen met die gestoorde huizenprijzen, inclusief de steeds maar oplopende rente?

 

Hoe had jij dat dan liever gezien, vraag ik dan? Keihard knallen, een slag in de rondte te werken om dan de corporate ladder te beklimmen. De hele wereld overvliegen om daar iemands handje te schudden, en ergens anders weer een keiharde onderhandeling te hebben? Een zwaar overspannen kind daarna te hebben die koste wat het kost alles nog steeds wil blijven hooghouden, met als gevolg dat je je kind daarna nooit meer ziet. En dus mega succesvol in zijn of haar werk is en tevens jouw dromen heeft kunnen vervullen.

 

Laat maar, dit is nu misschien wel beter zo. 

Zonder wrijving geen glans

Helemaal bleu de schrijfcursus ingegaan, bij uitstek de allerbeste vorm om ergens mee te beginnen. Het feit dat je geen verwachtingen hebt, zorgt er uiteindelijk alleen maar voor dat dit de verwachtingen enorm kan overtreffen. 

In een prachtige werfkelder in hartje Utrecht, hebben we zes maanden lang van een ieders gezelschap mogen genieten. En de beginselen van het schrijfvak kunnen meekrijgen. Tevens hebben we daar een kijkje in het brein (en de ziel) van de medecursisten in meegekregen.  

Het veld ingaan na de cursus is iets dat me het meeste bijstaat, de stad in gaan om haar te ruiken, voelen en ervaren is iets wat ik hiervoor nooit zou hebben gedaan.

 Laat staan erna nog een heuse blogpost eraan toewijden.

Deze cursus heeft me zo uit mijn comfort zone getrokken, en mijn leven in tegenstrijdigheid nog maar eens weer benadrukt. Net in een periode dat ik daar zo naar op zoek was, en ergens dus ook de verloren liefde in dingen weer heb kunnen vinden. 

 Zoveel dat ik er stiekem wel echt van genoot om me aangenaam als onaangenaam te voelen. Zou het toeval zijn dat ik juist in deze periode meer over mezelf ben te weten gekomen, of had het zo moeten zijn dat al deze gebeurtenissen zich zo gewoon kruisten. Of is dat synchroniciteit.

 

Bewust koos ik ervoor om daarna alles even op pauze te zetten, wel te blijven schrijven om te kijken wat dat met mijn creativiteit zou doen. Als daarna alles wat je hebt gelezen en gehoord, constant de revue passeert tijdens het schrijfproces. Dan weet je dat je er goed aan hebt gedaan om eraan mee te doen. Wel is het klassikale, de vele deadlines en de korte duur van de cursus an sich misschien iets wat ik voor de volgende keer toch moet vermijden. 

 

Alles zit in een portaal, die je zelf met een nogal unieke login moest bereiken was voor mij wel de allereerste uitdaging. Het vergt veel zelfdiscipline en toewijding om erop te kijken. En een trucje zien te vinden om deze login en paswoord te blijven gebruiken. Probeer dat maar van een brein te vragen waar alles al behoorlijk gauw vol zit en overprikkeld raakt. 

De cursus heeft me een duwtje in de rug gegeven, door eindelijk van start te gaan met mijn eigen blog. Het online te publiceren en dit met andere kenbaar te maken. Er bewust van zijn dat alles wat ik vroeger alleen maar met mijn denkbeeldige USB in mijn hersenen wilde pluggen en het daarna met de upload uit mijn systeem wilde krijgen nu ook perfect op een blog kan plaatsen, en er volledig maling aan hebben wat andere daar dan van vinden. Omdat dit deel is van de dichterlijke vrijheid.
Ergens ben ik blij dat de cursus nu eindigt, en ik zelf weer kan bepalen wanneer ik wat ga doen en op welke manier. Maar wederom bekruipt het gevoel dan dat dit het dan is. Zal ik daarna nog mijn figuurlijke pen oppakken en de perikelen van mijn failytale online gooien?

En leven we nog lang en gelukkig? We gaan het zien…=]

As I walking through the streets with my Nikes on

 

Het ruikt naar natte hond, en het is mega druk. Veel mensen op een kluitje doet de winkel niet veel goed. Ik begrijp niks van de mensen om me heen. Het is in iedergeval niet Nederlands. Totdat iemand er ineens bovenuit springt en met een Belgisch accent zegt: “Het is zo druk, maar het is hier te leuk, ik moet hier om me heen kijken”. Ik ben het nooit meer oneens geweest.

 

Ik waan me in een ruimte waar foei lelijke outfits schreeuwend tegen mij lijken te zeggen:  koop mij, koop mij. Kijk hoe prachtig ik in de schijnwerpers sta, medemogelijk gemaakt door de kleine spotjes die overal perfect geplaatst zijn. 

Op de achtergrond Rubby Perez met het lied Buscando Tus Besos, dit weet ik omdat ik midden in de zaak mijn Shazam even heb aangezet. De stukken lijken inderdaad te impliceren dat ze op zoek zijn naar jouw kussen.

 

Mijn ogen zoeken de prijskaartjes op, ik ben wel heel benieuwd wat dit dan allemaal mag kosten. En verbaas me uiteindelijk om de hoge prijzen voor iets wat al een keer gedragen of (mis)dragen is.

 

Ik denk meteen aan de film Love and Music, wat ik laatst opeens op tv zag. Een uitgerangeerde muzikant die teert op die ene hit die hij eind jaren 80 heeft kunnen scoren. De periode waarin neon hoofdbanden, en strakke leggings en een bijbehorend matje de tijdsgeest domineren. 

Wat is het heerlijk om door de stad te dolen, en alles maar binnen te laten komen. 

 

 

 

Van Gogh x Pokemon

Gotta catch them all, iedereen die tv heeft gekeken tussen 1990 en 2000 weet maar al te goed waar dit vandaan komt.  De marketingafdeling van het Van Gogh museum kan zich echt wel flink op de schouders kloppen; en meteen om die extra salarisverhoging vragen. Want man, wat een drukte van jewelste is het inmiddels daar op het Museumplein.

 

Mid-september werd er een vrij ongebruikelijke samenwerking aangekondigd tussen Neerlands beroemdste roodbaardige schilder en de kleurrijke Pocket Monsters (Ja, PokeMon is daar een acroniem voor). Lekker boeiend, denk je dan misschien. Dat is dan waarschijnlijk ook de reden waarom jij volledig achter het net vist. Dat mensen daar anders over denken is wel te zien aan de kaartverkoop van het museum, die is namelijk tot november dit jaar volledig uitverkocht. 

De fanboys en fangirls zijn er al helemaal klaar, alle toegangskaarten voor de eerste paar weken zijn natuurlijk al in hun bezit. En er heeft zeker iets prachtigs en rampzaligs tegelijkertijd plaatsgevonden. TikTok en godmagweten welke socialmedia kanalen er nog meer zijn, staat er vol van. 

 

Vechtende volwassenen die zich een weg proberen te wanen om die Limited Editions knuffels en canvassen op de kop te tikken. Om het daarna tegen schofterige woekerprijzen weer op Marktplaats en Ebay te gooien. Als je aan het einde van de rit de speurtocht succesvol hebt afgerond, dan mag jij je de trotse eigenaar noemen van een heus Pokemon kaartje met Pikachu en een Van Gogh hoedje. Drie keer raden waar je deze voor honderden euro’s ook kan kopen?

 

Applausje aan wederom de marketingafdeling. Schaarste creëren zodat iedereen koste wat het kost deze Pokkemon rommel wil hebben. Of eigenlijk, graag wil hebben maar het niet kan bemachtigen, want er was natuurlijk veel te weinig ingekocht. 

 

Wat zou het doel geweest zijn om mensen in het Van Gogh te krijgen? Ik vermoed de schilderijen van Van Gogh te zien. Ergens verwacht je dat die Pokemons overal verspreid door het museum zouden zijn. Maar nee, er was één – overigens wel een prachtige moet ik zeggen- wand gemaakt, waar je de Pokemons in vol ornaat kan aanschouwen. De rij die het daarna met zich meebracht, niet te geloven. Zegt die bewaker daarna doodleuk, er is geen rij hoor. En wederom chaos.

 

Hoe doe ik het?

Ik val eigenlijk meteen door de mand, ik lees veel te weinig columns en had dus zeker moeite met deze opdracht. Allereerst moet ik op zoek naar de columnisten die me aanspreken. Maar hoe doe je dat als je niet weet waar je moet beginnen? Als een gek heb ik me er maar op los gegoogled. 

Maar is het nou werkelijk zo moeilijk columnisten te vinden? Ik ben wel echt een content junkie, maar niet per se de traditionele op papier gelezen content junk. Ik houd van podcast en kan mezelf helemaal verdrinken in de verschillende podcast die er zijn. En zo kwam ik terecht bij de twee columnisten waar ik elke donderdag een vaste wandeldate mee heb. 

De dames van de podcast “Dit komt nooit meer goed” zijn fantastische columnisten. De wijze waarop zij hun avonturen met het publiek delen zijn hilarisch, alsof je letterlijk in hun lichaam treed. Hoe zij zich on-air profileren, zo herken ik hun stijl meteen terug in de columns die ze schrijven. 

 

Malou; gevat en scherp als ze is, meteen ook terug te zien in haar titel gebruik. Roos daartegen, de schrijfster die vaak iets meer woorden wijdt aan hetgeen ze wil zeggen. Heeft daarom veel langere titels, wat bijna de elevator pitch van de column is. 

In beide gevallen zijn het intrigerende columns, die meteen mijn aandacht grijpen. Ze nemen geen blad voor de mond en lijken heel eerlijk een kijkje in hun leven te geven. Waardoor ik weer uitermate benieuwd ben hoe zij zich uit die soms ietwat bizarre situaties redden. De mate van zelfspot, en afgrijzen naar alles om hun heen maken de columns hilarisch. Dit zorgt er voor dat ik na het lezen van de columns, vaak echt herken waar ze tegen aan lopen. Zouden zij mij stiekem achtervolgen, of gewoon mijn ghostwriters zijn. 

 

Friends from distance? Or… stalkers from distance?